ნოველები
ჯეინ ეარი. მეოთხე თავი
ჯეინ ეარი. მეოთხე თავი
სა­ბო­ლო­ოდ, იმ და­სკვ­ნამ­დე მი­ვე­დი, რომ ისი­ნი ინ­გ­ლი­სი­დან სა­დღ­აც ვე­ლურ ქვეყ­ნებში, გაუ­ვალ, უღ­რან­სა და თით­ქ­მის დაუ­სახ­ლე­ბელ ტყე­ებ­სა და მი­დამ­ოებში გა­და­სახ­ლებ­ულიყვნენ, სა­დაც დე­დამიწის უმე­ტესი ნა­წი­ლი ლი­ლი­პუ­ტებ­სა და გო­ლია­თებს და­ე­კ­ა­ვებ­ინათ. ეჭ­ვი არ მე­პა­რებ­ოდა, რომ ერთ მშვენ­იერ დღ­ეს, ხან­გ­რ­ძ­ლი­ვი მოგ­ზა­უ­რო­ბის შემ­დეგ, სა­კუ­თარი თვა­ლით ვნა­ხავდი, ერ­თი მხრივ, პა­ტა­რა მინ­დ­ვ­რებს, სახ­ლებს, ხე­ებს, თვით პა­წაწ­ინა ლი­ლი­პუ­ტებს, მათ­სა­ვე პა­წაწ­ინა
ძრო­ხებს, ცხვრებ­სა და ფრინ­ვე­ლებს, ხო­ლო, მეო­რე მხრივ, შევ­ხვდებოდი ტყე­სავით მა­ღ­ალ ყა­ნებს, უზარ­მა­ზარ ლო­მებს, ვე­ე­ბერ­თე­ლა კა­ტებს და კო­შკის სი­მა­ღ­ლე ქა­ლებ­სა და კა­ცებს. ხელთ მქონ­და ჩე­მი საყ­ვა­რელი წიგ­ნი, ვფურ­ც­ლავ­დი და ვე­ძებდი ამ შე­სან­იშნავ სუ­რა­თებს. წი­ნათ მა­თი პოვ­ნა დი­დად მა­ხა­რებ­და; ახ­ლა კი ყოვ­ლად უინ­ტე­რესოდ და მო­მა­ბეზ­რებ­ლად მეჩ­ვე­ნებ­ოდა ისი­ნი. გო­ლია­თები უშ­ვე­ლე­ბელ ურ­ჩხუ­ლე­ბად ქცეუ­ლიყვნენ, ლი­ლი­პუ­ტე­ბი - ბო­როტ და საშ­ინელ ეშ­მა­კ­ე­ბად; გუ­ლი­ვე­რი ამ სა­შიშ და ხი­ფა­თით სავ­სე მხა­რეში მარ­ტოხე­ლა მო­ხეტ­ია­ლე მოგ­ზაუ­რად წარ­მომიდგა. წიგ­ნი დავ­ხურე. წა­კი­თხვას ვერ ვბე­დავდი და ისიც ხელ­უხლე­ბელი ნამ­ცხ­ვ­რის გვერ­დით დავ­დე.

ბე­სიმ მტვე­რი გა­დაწ­მინდა; ოთა­ხის და­ლა­გე­ბას მორ­ჩა; ხე­ლები დაი­ბა­ნა; აბ­რეშ­უმისა და ატ­ლასის ნა­კუ­წებით სავ­სე ერ­თ-ერ­თი პა­ტა­რა უჯ­რა გამ­ოა­ღო და ჯორ­ჯია­ნას დედ­ოფა­ლასთვის ახა­ლი ქუ­დის კერ­ვა და­იწყო; თან ღი­ღი­ნებ­და:

მა­შინ, რო­ცა ბო­შე­ბი­ვით ვწან­წა­ლებდით...
უამ­რავი წლის წი­ნათ.
ეს სიმღ­ე­რა წი­ნა­თაც გა­მეგ­ონა და ყო­ველ­თ­ვის დი­დი სი­ამ­ოვნებით ვუს­მენ­დი. ბე­სის ტკბი­ლი ხმა ჰქონ­და, ყო­ველ შემ­თხვე­ვაში, მე ასე მეგ­ონა. თუმ­ცა ხმა ახ­ლაც ტკბ­ილად ჟღ­ერ­და, მაგ­რამ ამ სიტ­კ­ბომ მა­ინც ენითაღ­წე­რელი სევ­და მაგ­რძნობინა. სამ­უშაოთი გარ­თუ­ლი, მი­სა­მღ­ერს ზოგ­ჯერ ძალ­იან და­ბალი და გაბ­მუ­ლი ხმით იმეო­რებ­და. "უამ­რავი წლის წი­ნათ" ჟღ­ერ­და, რო­გორც ყვე­ლა­ზე ნა­ღვ­ლიანი ად­გი­ლი სამ­გლოვიარო ჰიმ­ნ­ში. შემ­დეგ მეო­რე სიმღ­ე­რაც წა­მო­იწყო, ამ­ჯე­რად უფ­რო მწუ­ხა­რებით სავ­სე:

ფე­ხებს ძა­ლა და­ელ­ია და სხე­უ­ლი მე­თენ­თე­ბა,
გზა ვრცელ­ია, უსას­რუ­ლო; მთა სა­ვა­ლად გრძე­ლი
ხდე­ბა.
მა­ლე წა­ვა ეს და­ი­სი, მა­ლე ბინ­დი ჩამ­ოწვე­ბა
და უმ­თ­ვა­რო ღამ­ისა­გან ობ­ლის გზა­ზე დაბ­ნელ­დე­ბა.

რად გამ­გზავ­ნეს ასე შო­რად, მარ­ტომ გზა ვით
გავ­იკ­ვალო,
მა­ღ­ლა, სა­დაც ტორ­ფ­ნარ­ია და უშ­ქა­რი კლ­დე­თა
წყე­ბა?
რა ყო­ფი­ლა კა­ცის გუ­ლი, რა ცი­ვი და უმოწყა­ლო...
მაგ­რამ ობოლს გზად კე­თი­ლი ან­გელოზი მი­უძღ­ვე­ბა.

აგერ, ბინ­დის ნი­ავ­ია, შო­რე­უ­ლი, ნა­ზი, თბი­ლი,
ცას კრ­ია­ლას, მო­ციმ­ცი­მეს, ვარ­სკვ­ლა­ვების სხი­ვი
ფა­რავს
და მეუ­ფე ყოვ­ლის­შემ­ძლე, გულ­მოწყა­ლე და კე­თი­ლი,
საწ­ყალ ობოლს იმე­დით და მო­ვა­ნებით დაი­ფა­რავს.

თუნ­დაც უფ­ს­კ­რულს გად­იოდეს, ხი­დი ჩატ­ყდეს მის
თვალ­წინა,
ან­და რა­მე მოჩ­ვე­ნე­ბამ ნა­თელ გზი­დან ჩამ­ოაგდოს,
და­ი­ლო­ცოს ნე­ბა მი­სი, უმალ გულ­ში მის­ცემს ბი­ნას,
საწ­ყალ ობოლს მი­სი ღმერ­თი არ და­აგ­დებს გზა­ზე
მარ­ტოს.

- გეყ­ოფათ, მის ჯე­ინ, ნუ ტი­რით, - მითხ­რა ბე­სიმ, რო­ცა სიმღ­ე­რა და­ამ­თავ­რა. მაგ­რამ შეი­ძლე­ბა ცეცხლს უთხ­რა, ნუ იწ­ვიო. მას არ შე­ეძლო ეგ­რ­ძ­ნო ის საშ­ინელი ტან­ჯვა, რო­მე­ლიც გულს მიკ­ლავ­და.
დი­ლით კვ­ლავ მო­ვი­და მის­ტერ ლო­ი­დი.
- რო­გორ, უკ­ვე ადე­ქი? - მკი­თხა მან, შემ­ოვიდა თუ არა სა­ბავშვო ოთახ­ში.
- აბა, გამ­დელო, მი­ამ­ბეთ, რო­გორ არის გო­გო­ნა?
ბე­სიმ უპას­უხა, კარ­გად არი­სო.
- მა­შინ ის უფ­რო მხი­არ­ულად უნ­და გამ­ოიყურებ­ოდეს. მო­მი­ახ­ლოვ­დი, მის ჯე­ინ. შენ ჯე­ინს გე­ძახ­იან, არა?
- დი­ახ, სერ, ჯე­ინ ეარს.
- რო­გორც გეტ­ყობა, გი­ტი­რია, მის ჯე­ინ ეარ. არ მეტყ­ვი, რა­ტომ? გტკი­ვა რა­მე?
- არა, სერ.
- მგო­ნი, იმი­ტომ იტი­რა, რომ ვერ წავ­იდა ეტ­ლით სა­სეირნოდ მათ­თან ერ­თად, - ჩა­ურ­თო ბე­სიმ.
- არა მგო­ნია, რომ ამ­ხე­ლა ბავ­შვმა ასეთ რა­მე­ზე იტი­როს.
მეც ასე ვფიქ­რობ­დი. ჩე­მი თავ­მოყვა­რეო­ბა ამ ცრუ ბრალ­დე­ბამ შე­ლა­ხა და სწრა­ფად ვუ­პას­უხე:
- ასე­თი რა­მის­თ­ვის ჩემს სი­ცოცხ­ლე­ში არ მი­ტი­რია. ეტ­ლით სეი­რნობა მე­ჯავ­რე­ბა კი­დეც. იმი­ტომ ვტი­რი, რომ უბე­დუ­რი ვარ.
- ოჰ, გრცხვენ­ოდეთ, მის, - მითხ­რა ბე­სიმ.
კე­თი­ლი მე­აფ­თია­ქე, რო­გორც ჩანს, გაო­ცდა. მე მის წინ ვი­დე­ქი; ის და­კვ­ირვებით მათ­ვალ­იე­რებ­და და შევ­ნიშნე, თვა­ლები პა­ტა­რა და ჭრო­ღა ჰქონ­და, არ­ც­თუ მო­ციმ­ცი­მე, მაგ­რამ ახ­ლა, მე ვიტყო­დი - მე­ტად შორ­ს­მ­ჭ­ვ­რე­ტელი. მის ტლანქ სა­ხე­ზეც მხო­ლოდ სიკ­ე­თეს ამ­ოიკი­თხავდით. მან კვ­ლავ გამ­ოკი­თხვა და­მიწყო:
- რამ გაგ­ხა­და გუ­შინ ავად?
- წაი­ქცა, - კვ­ლავ აჩ­ქა­რებით ჩა­ურ­თო ბე­სიმ.
- წაი­ქცა? გა­ნა ასე­თი პა­ტა­რაა და სი­ა­რუ­ლი ვერ მო­უ­ხერ­ხებ­ია? რვა თუ ცხრა წლი­სა ხომ იქ­ნე­ბა?
- ძა­ლით წა­მაქ­ციეს, - შე­ლახ­ულმა თავ­მოყვა­რეო­ბამ სწრა­ფად წარ­მომათ­ქმევ­ინა ეს სიტყ­ვე­ბი, - მაგ­რამ ამას არ გავ­უხდივარ ავად, - დავ­უმა­ტე, სა­ნამ მის­ტერ ლო­ი­დი ერთ მწიკვ ბურ­ნუთს შეი­ყრიდა ცხვირ­ში.
ის იყო, სათ­უთუნეს ჯი­ბე­ში იდებ­და, რომ ზარ­მა და­რე­კ­ა. ამ ზარ­მა მო­სამ­სახ­ურე­ებს სა­დი­ლო­ბის დრო ამ­ც­ნო. ლო­იდ­მა იც­ნო ზა­რის ხმა და ბე­სის მი­უბ­რუნ­და: - ეს თქვენ­თ­ვის არის, არა, გამ­დელო? თქვენ წა­დით, ისად­ილეთ. მე კი თქვენ დაბ­რუნე­ბამ­დე ჯე­ინს და­ვარ­იგებ.
ბე­სის დარ­ჩე­ნა ერ­ჩივნა, მაგ­რამ იძუ­ლე­ბუ­ლი გახ­და, წა­სუ­ლი­ყო. გეი­ტსჰედ-ჰოლ­ში ყვე­ლასთვის სა­ვალ­დებულო იყო, სა­დი­ლო­ბის დრო ზუს­ტად და­ეც­ვა.
- თუ და­ცემ­ისგან არა ხარ ავად, მაშ, რა და­გე­მარ­თა? - გა­ნაგრძო მის­ტერ ლო­იდ­მა ბე­სის წას­ვ­ლის შემ­დეგ.
- წი­თელ ოთახ­ში ჩა­მკ­ე­ტეს, სა­დაც აჩ­რ­დი­ლი ბი­ნად­რობს. დაბ­ნელ­და თუ არა, რა­ღ­აც მო­მე­ლან­და.
შევ­ნიშნე, მის­ტერ ლო­იდ­მა გა­იღი­მა და, იმა­ვე დროს, შუბ­ლი შე­იკ­რა.
- აჩ­რ­დი­ლი? ჩანს, ჯერ სრუ­ლი­ად ბავ­შ­ვი ყო­ფილ­ხარ! გა­ნა, მოჩ­ვე­ნების გეშ­ინია?
- მის­ტერ რი­დის სუ­ლის მეშ­ინია. ის იმ ოთახ­ში გარ­დაი­ცვა­ლა და იქი­დან­ვე გა­ას­ვე­ნეს. არც ბე­სის და არც სხვებს არ შეუ­ძლიათ იქ შეს­ვლა, თუ რაი­მე აუ­ცილებ­ლობა არ მო­ითხოვს. გა­ნა, ჩე­მი მარ­ტოდმარტო ჩა­კ­ეტ­ვა და ისიც - სიბ­ნე­ლეში, დი­დი ბო­რო­ტე­ბა არ იყო? ეს მთე­ლი ჩე­მი სი­ცოცხ­ლის გან­მავ­ლობაში არას­ოდეს და­მავ­იწყდე­ბა.
- სი­სუ­ლე­ლე­ა! მე­რე, ამი­ტომ ხარ უბე­დუ­რი? ახ­ლაც გეშ­ინია, დღი­სით?
- არა, მაგ­რამ ხომ მა­ლე და­ღ­ამ­დე­ბა. მე ძალ­იან უბე­დუ­რი ვარ, უბედ­ურზე უბე­დუ­რი, ბევ­რი სხვა მი­ზე­ზის გა­მო.
- რა მი­ზეზ­ია მა­ინც, არ შეგ­იძლია, მითხ­რა?
ოჰ, რო­გორ მსურ­და, გუ­ლი გა­და­მე­შა­ლა მის­თ­ვის, მაგ­რამ შე­სა­ფერისი სიტყ­ვე­ბის პოვ­ნა გამ­იძნელ­და. ბავ­შვები ყვე­ლა­ფერს გან­იცდიან, მაგ­რამ ვერ აა­ნალ­იზე­ბენ სა­კუ­თარ გრძნო­ბებს და, თუ ნა­წი­ლობ­რივ მა­ინც გა­ე­რკვ­ნენ მათ­ში, მა­თი გად­მოცე­მა სიტყ­ვე­ბით ძალ­იან უმ­ძიმთ. მეშ­ინოდა, პირ­ველ­ივე შე­საძ­ლებ­ლობა ხელ­იდან არ გა­მეშ­ვა. მსურ­და, ჩე­მი მწუ­ხა­რე­ბა შე­მემ­სუბუქებ­ინა იმით, რომ მის­თ­ვის გა­მენდო ჩე­მი დარ­დი. უხერ­ხუ­ლი დუ­მი­ლის შემ­დეგ თავს ძა­ლა და­ვა­ტა­ნე და, და­ლა­გებ­ულად საუ­ბარი თუ ვერ შევ­ძელი, ყვე­ლა­ფერი გულ­მარ­თლად მა­ინც ვუ­ამ­ბე.
- პირ­ველ ყოვ­ლი­სა, ის მინ­და გითხ­რათ, რომ არა­ვინ გა­მაჩ­ნია ამ­ქვეყ­ნად: არც დედ­-მა­მა, არც დე­ბი და არც ძმე­ბი.
- მაგ­რამ შენ კე­თი­ლი ძალ­უა და ბი­ძაშ­ვილები გყავს.
კვ­ლავ შევ­ჩერდი, შემ­დეგ კი დაბ­ნეუ­ლად ვუყ­ვე­ბო­დი, რომ სწო­რედ ჯონ რიდ­მა წა­მაქ­ცია ია­ტა­კ­ზე და მი­სის რიდ­მა ჩა­მკ­ე­ტა წი­თელ ოთახ­ში.
მის­ტერ ლო­იდ­მა ბურ­ნუ­თის კო­ლო­ფი ხელ­მეო­რედ ამ­ოიღო ჯი­ბი­დან.
- არ მოგ­წონს გეი­ტსჰედ-ჰო­ლის მშვენ­იერი სა­სახ­ლე? - მკი­თხა მან. - გა­ნა, მად­ლობელი არა ხარ, რომ ასეთ მშვენ­იერ ად­გილას ცხოვ­რობ?
- ეს ჩე­მი სახ­ლი არ არის, სერ. რო­გორც ებო­ტი ამ­ბობს, მე აქ მო­სამ­სახ­ურე­ებ­ზე ნა­კ­ლები უფ­ლე­ბებით ვსარ­გებლობ.
- ოჰ, შე სუ­ლე­ლო, იმ­დე­ნი არ გეს­მის, რომ ასე­თი დი­დე­ბუ­ლი ად­გილიდან აპ­ირებ გაქ­ცე­ვას?
- მე რომ სხვა­გან წა­სას­ვლელი მქონ­დეს, მარ­თლაც სი­ხა­რუ­ლით დავ­ტოვებდი აქაუ­რობას, მაგ­რამ, აბა, სად წა­ვალ, ვიდ­რე არ გავ­იზრდები?
- ვინ იცის, იქ­ნებ წახ­ვიდე კი­დეც. მი­სის რი­დის გარ­და, სხვა ნა­თე­სავი არა გყავს?
- ვფიქ­რობ, რომ არა, სერ.
- არც მა­მის მხრი­დან?
- არ ვი­ცი. ერ­თხელ მი­სის რიდს ვკი­თხე და პას­უხად მი­ვიღ­ე, რომ ვიღ­აც ღა­რი­ბი და უმ­წეო ნა­თე­სავი უნ­და მყავ­დეს, გვა­რად ეარი, მაგ­რამ მის შე­სა­ხებ მან არა­ფერი იცის.
- ასე­თი ნა­თე­სავი თუ გამ­ოგიჩნდებ­ოდა, წახ­ვი­დო­დი მას­თან?
დავ­ფიქ­რ­დი.
სიღ­არ­იბე მოზ­რ­დილ­თათ­ვის საშ­ინე­ლე­ბა­ა. უფ­რო მე­ტად კი ის ბავ­შვებს აშ­ინებს. მათ წარ­მოდგე­ნაც არა აქვთ, რომ შეი­ძლე­ბა მუ­ყაი­თად იშ­რო­მო და მა­ინც ღა­რი­ბი იყო. თუმ­ცა ასე­თი სიღ­არ­იბე და­საძ­რახი არ არის. სიტყ­ვა "სიღ­არ­იბე" ბავ­შ­ვის გო­ნე­ბაში და­კ­ავ­შირებ­ულია მხო­ლოდ ძონ­ძებ­თან, მწირ სა­კ­ვებ­თან, ჩამ­ქრალ კე­რას­თან და უხეშ­ობა­სა და სულ­მ­დაბ­ლობას­თან. ჩემ­თვისაც სიღ­არ­იბე და დამ­ცირე­ბა ერ­თი და იგი­ვე იყო.
- არა, მე არ ვიცხოვ­რებ­დი ასეთ ნა­თე­სა­ვებ­თან, - ვუ­პას­უხე მე.
- მაშ­ინაც კი, თუ ისი­ნი კარ­გად მო­გექ­ცევ­იან?
მე თა­ვი გავ­იქნიე. ვერც კი წარ­მომედ­გინა, რომ შეი­ძლებ­ოდა, ღა­რი­ბი ხალ­ხი კე­თი­ლი ყო­ფი­ლი­ყო; მეს­წავ­ლა და მე­ლა­პა­რაკა მათ კი­ლოზე; შე­მეთ­ვისებ­ინა მა­თი ქცე­ვები; დავ­რჩენ­ილიყავი გაუ­ნათ­ლე­ბელი. ერ­თი სიტყ­ვით, იმ ღა­რიბ ქა­ლებს უნ­და დავ­მსგავ­სებოდი, რომ­ლებ­საც გეი­ტსჰედის ახ­ლომახლო სოფ­ლებ­ში თავ­იანთი ქოხ­მა­ხების წინ ვხე­დავდი ხოლ­მე, რო­ცა ისი­ნი ბავ­შვებს არ­წევ­დნენ და სა­რეცხს რეც­ხავ­დნენ. არა, მხნეო­ბა არ მყოფ­ნი­და, თავ­ისუფლე­ბა ასე ძვი­რად მეყ­იდა.
- შე­ნი ნა­თე­სა­ვები ასე ღარ­იბები არ­იან? გამ­რჯე ხალ­ხია, ალ­ბათ, არა?
პა­სუ­ხის გა­ცე­მა არ შე­მეძლო.
- ძალ­უა ამ­ბობს, თუ ვინ­მე გა­გაჩ­ნია, ყვე­ლა მათ­ხოვარ­იაო. მე კი არ მინ­და, მათ­ხოვარი ვი­ყო და მოწყა­ლე­ბას და­ვე­ძებ­დე.
- არც სკო­ლაში აპ­ირებ წას­ვლას?
კვ­ლავ ჩავ­ფიქ­რ­დი. კარ­გად არც მეს­მოდა, რას წარ­მოად­გენ­და სკო­ლა. ბეს­ისგან გა­მეგ­ონა, რომ სკო­ლაში ახალ­გაზ­რდა ქალ­იშვილებს ისე წვრთნიდ­ნენ, რომ წელ­ში არ მოხ­რი­ლიყ­ვ­ნენ; მათ­გან მო­ითხოვ­დ­ნენ ზრდი­ლო­ბი­ან და კე­თილ­შო­ბი­ლურ ქცე­ვებს. ჯონ რიდს სძულ­და სკო­ლა და ცუ­დად ახ­სე­ნებ­და თა­ვის მას­წავ­ლებ­ლებს, მაგ­რამ მი­სი გემ­ოვნე­ბა ჩემ­თ­ვის კა­ნონს არ წარ­მოად­გენ­და. ბე­სის საუ­ბრები კი სკო­ლის ცხოვ­რე­ბის შე­სა­ხებ (ეს ყვე­ლა­ფერი მან იმ ახალ­გაზ­რდა ქალ­იშვილებ­ისგან იცო­და, რო­მელ­თაც გეი­ტსჰედში მოს­ვ­ლამ­დე ემ­სახ­ურებ­ოდა) საშ­ინე­ლე­ბად მი­მაჩ­ნდა და მაშ­ინებ­და კი­დეც. თან ყო­ვე­ლი წვრილ­მა­ნის გა­გე­ბა მხიბ­ლავ­და, რად­გან მათ გა­რკ­ვეული ცოდ­ნა მიე­ღოთ და კარ­გი ქცე­ვებიც შე­ეთ­ვისებ­ინათ. ბე­სი ხში­რად კვეხ­ნით მი­ამ­ბობდა ხოლ­მე, თუ რო­გორ ხა­ტავ­დნენ ისი­ნი ულა­მა­ზეს ლან­დშაფ­ტებ­სა და ყვავ­ილებს; რა კარ­გად მღ­ერ­ოდნენ ან რო­გორ უკ­რავ­დნენ პა­ტარ­-პა­ტა­რა ნა­წარ­მოე­ბებს ფორ­ტეპ­იან­ოზე. თურ­მე ქსოვ­დ­ნენ მშვენ­იერ ბად­ისებრ ქი­სებს და, ამას­თა­ნა­ვე, თავ­ისუფლად თარ­გმნიდნენ და კი­თხულობდნენ ფრან­გულ წიგ­ნებს. ვუს­მენ­დი და გულ­ში ვნატ­რობ­დი, თუ იმ ქალ­იშვილებს ვერ ვაჯ­ობებდი, მათ მა­ინც დავ­მსგავ­სებოდი. გარ­და ამ­ისა, სკო­ლა მთლია­ნად გამ­ოცვლიდა ჩემს ცხოვ­რე­ბას. ეს ხომ ხან­გ­რ­ძ­ლივ მოგ­ზაუ­რობა­სა და გეი­ტსჰედ ჰოლ­თან სრულ გან­შორე­ბას მპირ­დებ­ოდა - სრუ­ლი­ად ახა­ლი ცხოვ­რე­ბის დაწ­ყე­ბას.
ახ­ლა ნამ­დვილად მო­მინ­და სას­წავ­ლე­ბელში წას­ვლა და ჩე­მი დი­დი ხნის ფიქ­რი მის­ტერ ლო­იდს ხმა­მა­ღ­ლა გან­ვუცხა­დე.
- დი­ახ, დი­ახ, ვინ რა იცის, რა მოხ­დე­ბა? - თქვა მის­ტერ ლო­იდ­მა და წამ­ოდგა. - და უფ­რო თა­ვის­თ­ვის ჩაი­ლა­პა­რა­კ­ა: - ამ ბავ­შ­ვის­თ­ვის აუ­ცილე­ბელ­ია გა­რემო პი­რო­ბებ­ისა და ჰა­ერის გამ­ოცვლა, - ნერ­ვები არ უვარ­გა.
ბე­სი დაბ­რუნდა. იმა­ვე წუთს ქვი­შა­ზე მო­ახ­ლოებული ეტ­ლის ხმა­უ­რი გაი­სმა.
- ეს თქვე­ნი ქალ­ბატ­ონია, ალ­ბათ, გამ­დელო, არა? - იკი­თხა მის­ტერ ლო­იდ­მა, - წას­ვლამ­დე მინ­დო­და, მოვ­ლა­პა­რა­კ­ებოდი მას.
ბე­სიმ მის­ტერ ლო­ი­დი სა­სადილო ოთახ­ში მი­ი­პატ­იჟა და თვი­თონ კი წინ გაუ­ძღ­ვა. მივ­ხ­ვ­დი, რაც მოჰ­ყ­ვა მი­სის რი­დი­სა და მე­აფ­თიაქის საუ­ბარს. ვფიქ­რობ, მის­ტერ ლო­იდ­მა გა­ბე­და ეთ­ქვა მის­თ­ვის, რომ სკო­ლაში გა­ვეგ­ზავ­ნე. მი­სის რიდ­მა ეს წი­ნა­და­დე­ბა, ეჭ­ვგა­რე­შე­ა, დი­დი სი­ამ­ოვნებით მი­ი­ღო. ერ­თხელ, ღა­მით, ებ­ოტისა და ბე­სის საუ­ბარიც მო­ვის­მი­ნე. მე ლო­გინ­ში ვი­წე­ქი. ქა­ლები სა­ბავშვო ოთახ­ში ბუხ­რის პი­რას ის­ხ­დ­ნენ და კე­რავ­დნენ. ებო­ტის ეგ­ონა, რომ მეძ­ინა და ამი­ტომ ხმა­მა­ღ­ლა თქვა:
- მი­სის რი­დი გა­ხა­რებ­ულია, რომ თავ­იდან იშო­რებს ამ სა­ძა­გელ გო­გოს. ის თით­ქოს ყვე­ლას უთ­ვალ­თვა­ლებს, ოჯახ­ში ყვე­ლას სა­ეჭვოდ შეჰ­ყურებს, აწყობს ინ­ტ­რი­გებ­სა და სა­ი­დუმ­ლო შეთ­ქმულე­ბებს, თით­ქოს ყვე­ლას საწ­ინა­ა­ღმ­დეგოდ რა­ღ­ა­ცას ამ­ზა­დებს.
ებო­ტის სჯერ­ოდა, რომ, მარ­თალ­ია, პა­ტა­რა ვი­ყა­ვი, მაგ­რამ ყვე­ლა­ფერი შე­მეძლო და ამ­იტომაც პირ­წა­ვარდნილი გაი ფოკ­სი შე­მარ­ქვა.
იმა­ვე დღ­ეს ებ­ოტისგან პირ­ვე­ლად შევ­იტყვე, რომ მა­მა­ჩემი ღა­რი­ბი მღვ­დელი ყო­ფი­ლა. დე­და მას ცო­ლად გაჰ­ყოლია ახ­ლობელ­თა სურ­ვი­ლის წი­ნა­ა­ღმ­დეგ, რად­გან ამ ქორ­წი­ნე­ბას შეუ­ფე­რებ­ლად თვლიდ­ნენ. პა­პა­ჩემი რი­დი ისე აღუ­შფოთებ­ია დე­დის საქ­ციელს, რომ მის­თ­ვის მე­მკვ­იდრეო­ბაც კი წაუ­რთმევ­ია. ქორ­წი­ნებ­იდან ერ­თი წლის შემ­დეგ მა­მას ღა­რი­ბი და უბე­დუ­რი ხალ­ხისგან ტი­ფი გა­დას­დებ­ია დიდ ინ­დუს­ტ­რი­ულ ქა­ლაქში, სა­დაც ის თა­ვი­სი მრევ­ლის სა­ნა­ხა­ვად დად­იოდა. მას დიდ­ხანს აღ­არ უცოცხ­ლია, ხო­ლო ერთ თვე­ში იმა­ვე ავად­მ­ყო­ფო­ბით დე­დაც გარ­დაც­ვლილა.
ბე­სიმ ეს ამ­ბავი მო­ის­მი­ნა, ამ­ოიოხრა და წარ­მოთქვა: - საბ­რალო მის ჯე­ინ ეარი, მარ­თლაც რომ საც­ოდავ­ია!
- დი­ახ, - დაუ­დას­ტურა ებო­ტიმ, - ეგ რომ კე­თი­ლი და ლა­მაზი ბავ­შ­ვი იყოს, შეგ­ვეც­ოდებ­ოდა იმის გა­მო, რომ ამ­ქვეყ­ნად არა­ვინ არ გა­აჩ­ნია, მაგ­რამ ისე­თი გაუ­გონარ­ია, არა­ვის ებ­რა­ლე­ბა.
- დარ­წმუნებული ვარ, მარ­თლაც არა­ვინ შეი­ბრა­ლებს, - და­ე­თან­ხმა ბე­სი. - ასეთ მდგო­მა­რეო­ბაში რომ ენა­ხათ, ჯორ­ჯია­ნას ყვე­ლა შეი­ცოდებ­და, ის იმ­დე­ნად მშვენ­იერ­ია.
- დი­ახ, მე ვა­ღ­მერ­თებ მის ჯორ­ჯია­ნას, - წამ­ოიძა­ხა აღ­ტა­ცებით ებო­ტიმ. - მარ­თლაც ძალ­იან საყ­ვა­რელ­ია! გრძე­ლი კუ­ლულებით, ცის­ფე­რი თვა­ლებ­ითა და ვარ­დისფერი ღაწ­ვებით ის კალ­მით ნა­ხატს ჰგავს! ბე­სი, ამა­ღ­ამ ვახ­შმად ძალ­იან მინ­და შემ­წვარი ყვე­ლი.
- მეც დი­დი სი­ამ­ოვნებით შე­ვექ­ცეოდი მოხ­რა­კულ ხახ­ვთან ერ­თად. წა­მო­დი, ჩავ­იდეთ, - თქვეს და ამ სიტყ­ვე­ბით ოთახ­იდან გავ­იდნენ.

რომანი იდება ყოველდღე

წინა თავების წასაკითხად გადადით ნოველების რუბრიკაში

თამარ მაღრაძისა და ზეინაბ ხახანაშვილის თარგმანი

FaceBook ბეჭდვა
კომენტარები / 0 /
კომენტარი ჯერ არ გაკეთებულა
loadign_gif
გამოკითხვა
რომელ კატეგორიას ნახულობთ ყველაზე ხშირად?
არქივის კალენდარი
ორ სა ოთ ხუ პა შა კვ
2627282930 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31